Oude Humo-recensies: The Walkabouts - Trail Of Stars

The Walkabouts – Trail of Stars (Glitterhouse Records – GRCD 450)

Tot Kurt het licht uitdeed en Seattle weer gewoon de regenstad in het noordwesten van de U.S. of A. werd, was de druilerige thuishaven van Boeing vier jaar lang het epicentrum van de grunge-aardbeving geweest, die over de hele wereld naschokken veroorzaakte, voelbaar tot in de dure hoekkantoren waarin label representatives, A&R-managers en ander muziekindustrieel tuig hun ivoren-torenhoge salarissen probeerden te verantwoorden door ons op te zadelen met the likes of The Vul Maar Ins, Het Eender Wat Project en andere volstrekte non-talenten. Met de grunge herwon de ziel heel even de muziek op de commercie. De hitparade rook naar teen spirit van blinkende blije mensen. Lang vóór de concurrentie begrepen had dat plastic en bordkartonnen helden out en houthakkershemden, gitaargeweld en Remmington-geweren in waren, was het kleine Sub Pop-label uit Seattle reeds in de weer met Nirvana en andere recalcitrante lawaaipapegaaien. Sub Pop was merkwaardig genoeg ook de toenmalige werkgever van mede-Seattlenaars The Walkabouts, nederige werknemers die middels eenvoudige folkrock zichzelf en Sub Pop een boterham probeerden te verdienen, wat ook aardig lukte: Ironisch genoeg was de groep van Chris Eckman en Carla Torgerson in Europa de grootste inkomstenbron van grunge-label Sub Pop. Tien platen verder is er nu “Trail of Stars”, gevuld met melancholische indie-folk en –pop. Gestolen hebben The Walkabouts, zoekende lieden op doorreis, hun naam alvast niet: Songs als “Straight To The Stars” of “Till I Reach You” handelen over weggaan, onderweg zijn en niet aankomen. Zo staan wij iedere dag in de file. The Walkabouts zijn ook de ultieme doe-het-zelvers, die hun voorprogramma steevast door zichzelf, bij monde van voorvermelde Chris & Carla, laten verzorgen, kwestie van tweemaal langs de kassa te passeren en en passant een driedubbele existentiële identiteitscrisis aan te kweken. Schizofrenie is eveneens het toverwoord in het door Eckman aan het papier toevertrouwde en door Torgerson gezongen “Gold”, dat met zijn prachtig haperend pianomotief vers dampend uit de songkeuken van chef Nick Cave lijkt te worden geserveerd: Carla (ex-Chris) sings Chris (ex-Carla) to Carla. Ook in “Last Tears” worden de laatste resten van een doodgebloede relatie begraven, teneinde verder op weg te kunnen gaan. Naar het ingehouden “Desert Skies”, waarin een vlucht mierzoete strijkers zich aan een plechtige Tindersticks-melodie hecht. Fluor wordt echter dadelijk aangereikt onder de vorm van humor: “Our party in hell was cancelled – due to fire and thick smoke”. “Trail of Stars” kent helaas ook een aantal minder fonkelende momenten, waarin EO-rock en eenvormigheid vervaarlijk om de hoek gluren: “On The Day” en “Crime Story” zijn minder spannend dan de uitzendingen door derden van Whirlpool en daarom onze tijd en Uw geld niet waard. Voor het echte werk in de sector Hartverscheurend Mooi en Somber is het derhalve wachten op de nieuwste worp van Tindersticks (Sombermansen uit Nottingham, net als The Walkabouts half september uitgebreid te adoreren op Les Nuits Botaniques, het beste festival ter wereld), die zeer spoedig de beschaafde wereld (U daar, misschien?) dient te bereiken. Voor de anderen: Het Laatste Oordeel hebben we al gehad ter gelegenheid van de laatste zonsverduistering, maar in het Vagevuur levert aanschaf van voornoemde plaatjes U zegeltjes voor een herkansing bij Sint-Pieter op. (tvb)